Hoi allemaal,

 

een heel aantal mensen hebben me al weer op de loopbaan gezien na mijn muskathlon reis naar Indonesie, een aantal van jullie heb ik al gesproken, maar ook nog een heel aantal natuurlijk niet, vandaar even verslagje.

 

Om te beginnen was het een enorm indrukwekkende reis, we zijn begonnen op bali, de armoede die we hier zagen was enorm, we zijn op huisbezoeken geweest waar we families hebben bezocht, gezinnen die in een ruimte leven van zo’n 10 vierkante meter, zonder water, zonder elektriciteit, zonder ramen, alleen onderdak. Hier moet dan ook nog veel huur voor worden betaald, is er geen werk meer dan beland je op straat.

We zijn bij een echtpaar op bezoek geweest die letterlijk kinderen van de straat en van de vuilnisbelt halen, ze hebben inmiddels 22 kinderen in hun huis, dit huis is natuurlijk wel groter en ze worden ondersteund door Compassion, maar ze geven hun hele leven om kinderen een toekomst te geven. Van een aantal kinderen hebben we hun geschiedenis gehoord, om naar van te worden.

Na 3 dagen zijn we verder gevlogen naar het eiland Sumba, een vergeten eiland met weinig toerisme. De bewoners zijn daar op zich zelf aangewezen, daarnaast heeft het eiland een schulden cultuur, trouwt er iemand dan is men de schoonfamilie een koe schuldig, het zelfde geldt voor het bouwen van een huis, als je wordt geholpen geeft dit ook schuld, wat men maar moeilijk kan terug betalen, deze schuld drukt enorm.

Ook hier zijn we op huisbezoeken geweest, opnieuw extreme armoede, daarnaast heeft iedereen zijn/haar sponsorkindje mogen ontmoeten, wat een bijzonder moment, wat een blijdschap bij de moeders, dit betekent zoveel voor ze, hun kind kan naar school, voor het hele gezin zijn er doctoren/ medicijnen en zelfs operaties beschikbaar, middelen wat anders voor bijna niemand te betalen is.

En dan de dag van de marathon, in Nederland me goed voorbereid, het was natuurlijk warm, maar we zijn om 5 uur ‘s nachts lokale tijd gestart, helaas liep deze marathon voor mij anders dan ik had gehoopt, bij 17 km ben ik door voor mij onverklaarbare reden gevallen, de klap met m’n gezicht opgevangen, op dat moment erg bang dat m’n neus volledig scheef zou staan, m’n tanden gebroken zouden zijn, gelukkig was dit niet het geval, maar toch was dit voor mij wel het einde van de marathon, helaas maar 17 km, geen huldiging door m’n sponsorkind, ondanks dat ik het me anders had voorgesteld kijk ik terug op een heel bijzondere reis waar we veel voor de mensen mochten betekenen, we hebben weer hoop in de ogen gezien, kinderen die weer hun dromen kunnen vertellen, we hebben als groep voor 327 kinderen een sponsor mogen vinden, daarnaast is er ruim 600.000 euro verzameld wat gebruikt wordt om nog meer kinderen onderwijs aan te bieden en vervolgstudies, maar ook om bv waterputten te bouwen.

 

Nogmaals, dank jullie wel voor het meedenken, meeleven, doneren. Het geld wordt zo enorm goed gebruikt, ik heb het met eigen ogen mogen zien.

 

Sportieve groet,

Gea Benjamins